با مردم، برای مردم، تا پیروزی

وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ
 
گفتگوی دکتر احمدی نژاد با مردم- بخش اول : اجلاس عدم تعهد، تحولات منطقه
ساعت ٢:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٦ شهریور ۱۳٩۱ : توسط : توحید

رئیس جمهور:

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و اجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و المستشهدین بین یدیه

من از صمیم دل سلام عرض می کنم خدمت ملت بزرگ ایران ، همه کسانی که این برنامه رو می بینند می شنوند یا بعدا خواهند شنید و خدای بزرگ رو سپاسگزارم که فرصت دوباره ای دست داد تا لحظاتی رو در خدمت مردم باشیم و مسائلی رو با مردم در میون بذاریم.

مجری: روایت شما از بخش هایی از اجلاس که شاید مردم نشنیدن یا کمتر شنیدن ، گزارش متفاوتی رو بشنویم در چند دقیقه بگید که چی گذشت در اجلاس تهران در هفته گذشته.

رئیس جمهور:

البته ماشاالله رسانه ها و سخنگوها اونقدر زیادن چیز ناگفته باقی نمیذارن. منتها من از نگاه خودم عرض بکنم. بالاخره همه دنیا فهمید که این نشست بسیار مهم بود. فکر می کنم در زمان بسیار خوبی هم انجام شد و از اونجایی که در تهران انجام شد، نشست غیر متعهدها هم بود، عنوان و موضوع نشست هم موضوع روز دنیا بود، این رو بسیار برجسته کرد. بالاخره صلح پایدار در سایه مشارکت جهانی. از ابتدای تاریخ انسان ها به دنبال سعادت و کمال بودن. به دنبال پیشرفت و رفاه بودن. همه اینها در سایه صلحه. صلح پایدار. آرامش باشه، علم هست ، صنعت هست، پیشرفت هست، دوستی هست. صلح در واقع اون نماد همه زیبایی هایی است که باید اتفاق بیفته و همه اونها در سایه صلحه. اون هم صلح پایدار. صلح شکننده ، صلح تحمیلی، اینا نه. خب چی شده که این صلح در تاریخ تأمین نشده ؟ علت های زیادی میشه برشمرد اما قطعا مهم ترین علت که خود او ریشه بقیه علت هاست برمی گرده به مدیریت. اصلا دعوای تاریخ رو مدیریته. همه دعواها سر مدیریته دیگه. اونایی که دنبال قدرتند دعواشون مدیریته، اونام که دنبال خوبیها و صلح و ارزشها هستن اونهام  دعواشون مدیریته. پس مدیریت نقش اصلی داره. نه اینکه توده های مردم. چرا ، توده های مردم نقش اصلی رو دارن ولی توده های مردم به طور فطری دنبال صلحند. دعوایی با هم ندارند. اختلافاتی به اون صورت نیست. همه دعواها و کینه ورزیها و اختلافات از ناحیه مدعیان مدیریته. یا از ناحیه مدیریت هاست. اونجاست که پدر جوامع رو در میاره. خب امروزو ببینیم. تاریخو ببینیم. من البته یه تحلیلی کردم در اجلاس. به خصوص امروز، مدیریت حاکم بر دنیا داره پدر ملت ها رو درمیاره. هیچ کس احساس امنیت نداره. آرامشی نیست. همه مأیوسن، همه نگرانن. فقر هست، کینه ورزی هست، درگیریهای مصنوعی هست. همه دنیا در تلاطمه. علت اصلیش مدیریت نامناسبه. که این مدیریت چند تا ویژگی داره. من دوتاشو اونجا گفتم. یکی اینکه انحصاریه. اصلا هر چیز انحصاری فساد می آورد. یک اقلیتی بر همه امور دنیا حاکمند. جای همه تصمیم میگیرن، فرمانروایی می کنن. خب این توش فساده که. بعد هم مدیریت چون برای دوستی نیست، برای قدرت طلبیه. همه جا ، هر جا که درگیری هست، حداقل یک طرفش به دنبال قدرت طلبی و سلطه طلبی است. حداقل. الان که خیلی جاها هست. حتی در داخل کشور. خیلی دعواها منشأش چیه؟ خودخواهی ها و قدرت طلبی هاست. و الا اگه مدیریت باشه کارا رو انجام میده مشکلی وجود نداره اما وقتی که خودخواهی ها و قدرت طلبی ها میاد ، دخالت ها میاد، سر و صداها میاد، بِکش بِکش ها میاد مشکل پیدا میشه. اینا نباشه مشکلی وجود نداره که. یه ویژگی سومش هم من بگم خدمتتون . اصلا ساختار و سازماندهی و ادبیات حاکم بر مدیریت دنیا ساختار و سازماندهی و ادبیات قدرته. این حزب بازی، این شورای امنیت، حتی شعارهایی که داده میشه درسته ظاهرش آزادی، دموکراسی، حقوق بشره، اما کنهش برای قدرته. این غلطه که. یعنی اینا ابزار قدرته. خب این مدیریت دمار از روزگار بشریت در آورده. این باید اصلاح بشه. همه جا باید اصلاح بشه. این که ما می گیم اصلاح، کسی نیاد تو دنیا بگه آقا اینا خودشونو استثنا کردن. نه. ما هم نیاز به اصلاح داریم. بقیه دنیا هم نیاز به اصلاح داره. منتها نسبت هاش متفاوته. شکلش متفاوته. همه نیازمند اصلاحند. و الا کدوم ملت الان احساس سعادت می کنه؟ نیست که. هنوز نرسیدیم ، باید برسیم. پس نیازمند اصلاح مدیریت ها هستیم. یک وجه اساسی در اصلاح مدیریتها اینه که همه در مدیریت مشارکت کنند. خب این شعار اصلاح مدیریت جهانی ، در سایه مشارکت عمومی ، این حرف دل همه ملت هاست.

مجری: آیا با نابرابری قدرتی که الان در جهان وجود داره میشه داعیه مشارکت در مدیریت جهانی رو داشت با قدرت نابرابر یا خیر؟

رئیس جمهور:

حالا ما می خوایم اینو اصلاح کنیم دیگه، اصلاحشم نیازمند مشارکت عمومی است. ما بریم بجنگیم – جنگ منظورم جنگ نظامی نیست- ما بریم درگیر بشیم جایگزین بشیم ، خب بعدش چی؟ ضرورت اصلاح رو اولا همه باید درک کنند، پاش وایسن. این آیه الهی است، آیه قرآنه : ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم.  یعنی باید دیدگاه  ها ، اندیشه ها ، ذهنیت ها، اراده ها ، تغییر کنه. همه هم باید بیان. و الا یک گروه اندکی تصمیم بگیره ، به اندازه دایره وجودی خودش اصلاح می کنه. کی اصلاح کل انجام میشه؟ موقعی که همه تصمیم بگیرن. همه بیان در اصلاح مشارکت کنن. بذارید یه مثال ساده بزنم: ترافیک. کی اصلاح میشه؟ زمانی که همه راننده ها قانونو رعایت کنن. تصمیم بگیرن اصلاح کنند. به نسبت درصدی از راننده ها که مشارکت نمی کنن در اصلاح ، به همون نسبت خرابی خواهد بود. جهان هم همینه. عدالت رو میخوایم برپا کنیم همه باید وارد شیم. دوستی بخوایم برپا کنیم همه باید وارد شیم. حق کشی رو باید ریشه کن کنیم، همه وارد شیم. این همون مدیریت مشترکه دیگه. اگر همه بیان ، بدون ترس، بدون تحمیل، در تصمیم گیری های جهانی مشارکت کنن، همیشه برایند عمومی برایند مثبته. وقتی یه ملت، یه ملت ، آزادانه و آگاهانه بیاد تصمیم بگیره، برایند تصمیم حتما چیز خوبیست. نمی تونه چیز بدی باشه. چون فصل مشترک انسان ها فطرت الهی شونه. فطرت الهی هم جز خوبی نیست که. همین طور دولت ها. وقتی عمومی شد، تعداد زیادی اومدن، همه دنیا اومد، دیگه نمیشه تحمیل کرد. نمیشه تبعیض ایجاد کرد، نمیشه بی عدالتی کرد. دولت آمریکا به اندازه خودشه ، دولت های دیگه هم به اندازه خودشونن. دیگه زورگویی وجود ندارد.

مجری: چه جوری میشه قدرت رو در دولت ها ایجاد کرد یا در سایه نم چه جوری میشه پشتیبانی رو از اینها کرد که جرأت این رو داشته باشن که بگن ما جایی میریم یا نمیریم یا مشارکت می کنیم یا نمی کنیم؟

رئیس جمهور:

اولا این ادبیات تازه داره تو دنیا مطرح میشه. درسته خواست فطری بوده است اما هیچ وقت ظهور و بروز نداشته ، به صحنه عمل نیامده بوده. من یادمه سال اول که رفتیم سازمان ملل ما اینو مطرح کردیم. الان سال هشتم داره عمومیت پیدا می کنه. خیلیا دارن اینو میگن. مثل عدالت. خب سال اول دوم سوم ما گفتیم ، سال پنجم همه میگفتن عدالت. یعنی باید ادبیاتش درست بشه. خود مدیران اصلاح باید بشن تا خواستار عدالت بشن. مردم باید دنبال عدالت باشن مدیران عادل رو انتخاب کنند. این یه تحول مبنایی است. الان خوشبختانه ادبیاتش اومده. داره تبدیل میشه به یه خواست. اما لوازمی داره. فرض کنید دولت ایران میخواد بره اینو دنبال کنه. اول باید خودشو اصلاح کنه، عادل باشه. به نسبتی که اینا رو در خودش ایجاد می کنه میتونه اثر بذاره در محیط بین الملل. این یه عنوانی است که لوازمی داره. گام به گام لوازمش مطرح خواهد شد و الا فرض کنید دویست تا حاکم ظالم دیکتاتور تو دنیا باشن  اینا جمع بشن دور هم ، خب خروجی شون چی میشه؟ خروجیشون مثبت که نیست. شعار این اجلاس دو تا مخاطب داره. مخاطب اصلیش مدیرانن. اما یه مخاطب عموم مردمو داره که. نگاه مردم به مدیریت در انتخاب ها، در مطالبات در اثر گذاری ها. مدیریت نقشش اصلی است. اما همه جامعه بشری باید بره به اون نقطه. خب حالا ادبیاتش درست شده ، امیدواریم که در اجلاس مجمع عمومی هم انعکاس خوبی داشته باشه.

مجری: شما هشتمین بار امسال میرید به نیویورک برای مجمع عمومی سازمان ملل. این بار نه فقط به عنوان رئیس جمهور ایران بلکه به عنوان رئیس جنبش غیر متعهد ها ظاهر میشید. آقای احمدی نژاد هشتمی با هفتای قبلی چه تفاوتی خواهد داشت در مجمع عمومی؟

رئیس جمهور:

ببینید، ما حرف هایی که خوشبختانه تو هفت اجلاس زدیم، تو این هم می زنیم ، حرفامون یکی بوده. گرچه مثال ها و نوع بیان متفاوت بوده. ما روز اول گفتیم عدالت، کرامت انسانی، احترام به انسان ها، حقوق برابر، تعالی انسان ها در سایه مدیریت مشترک. اینم یه ظرافتی درش هستا. ما معتقدیم حکومت جهانی وقتی برپا بشود، همه درش مشارکت دارند، اتفاقا حکومت مشارکت توده های مردم و مدیران جهانی است. اصلا حکومت فردی نیست. اصلا معنا ندارد یک نفر بگیم همه دنیا رو اصلاح کن. او پرچمداره. کاری که می کنه ، همه انسان ها رو فعال می کنه در جهت اصلاح. مثال زدم ، ترافیک. عدالت. همه باید عاشق عدالت باشن، پایبند عدالت باشن، عدالت برپا میشه. اما اون مدیریت اونو ایجاد می کنه. اون مدیر همه مولفه ها رو هم راستا و هم افزا قرار میده. اما الان تازه این ادبیات اومده در سطح نم. عنایت کنید. هنوز ما فاصله داریم با کل دنیا. جنبش عدم تعهد یه ظرفیت بوده. یه اصولی داشته . اصولش دنبال همینا بوده. اما همه گیر نشده. تازه در سطح نمه. حالا به محض اینکه این سران تصویب کردن، تمام شد؟ اجرایی میشه؟ هرگز. سازو کار میخواد، ساختار میخواد. یه جوری باید اراده های این صد و بیست تا کشور جاری بشه در محیط سیاسی بین الملل. خب ساختاری وجود نداره. ما باید ساختارها رو ایجاد کنیم. یه ماموریت بزرگ ما اینه که ساختارها رو ایجاد کنیم.

مجری: ما شاهد چه تغییرات جدی در نم خواهیم بود در دوره ریاست ایران؟

رئیس جمهور:

ببینید، این مطلب شما درسته. باید ظرفیت های دنیا رو فعال بکنیم ولی خود اینم ساختار میخواد. من خوشبختانه یه اجازه گرفتم از اعضا. گفتم با اجازه شما، با موافقت شما، ما ساختار ایجاد می کنیم ولی با کمک خود شما. و اینم برنامه های اجرایی رو تهیه کردیم، به زودی رایزنی هامونو شروع می کنیم انشالله. یه کارایی طراحی کردیم که به مرور من خدمت مردم میگم. اما چرا این اجلاس اینقدر گل کرد که سوال اول شماست. به نظرم یک وجوه دیگه ای هم داره. اونم تمرکز تبلیغات دشمن علیه ملت ایرانه. بالاخره بیش از یک سال، یک سال و نیمه تمرکز تبلیغاته. بعضیا البته میگن شرایط برای ما خیلی خوب بود. اینجوری نیست. بالاخره رسانه های غربی، رسانه های استکباری  ، استاد کار فضاسازی اند، از ما خیلی قوی ترن. ما به لحاظ تبلیغات بین الملل ، در یکی از نامناسب ترین نقاط اجلاس رو داشتیم در تهران. حتی تا ده پونزده روز قبلش خیلیا تردید داشتن که بیان. که بالاخره خدا عنایت کرد ما رفتیم مکه. رفتیم مکه یه مقداری، اصلا یه حرفایی زده شد، گفتگوهایی شد، موضع گیری و تحلیلی که ایران ارائه داد راجع به مسائل منطقه و جهان یه دفعه خیلیا متوجه شدن که اصلا این خبرا نیست. باید بیان.

مجری: خیلیا میگفتن شما نباید می رفتید مکه.

رئیس جمهور:

حالا بعضیا...نمی خوام داخلیش کنیم. ولی اصلا سیاست خارجی اولا نمی تونه تیکه پاره بشه. هر کسی راه بیفته هر روز حرف بزنه.  این غلطه. دولت مسئوله. داره دنبال هم میکنه. هر کی تریبون پیدا کرد، یه نیش به این همسایه بزن ، یه نیش به اون همسایه بزن. یه توهین به این بکن... اینا بده. ما قبول نداریم. همه دنیا بدونه ، دولت قبول نداره اینا رو. ما دوستیم با همه. یه کشور هست ما رابطه نداریم. یعنی قبولش نداریم از اساس. یعنی یه دولت جعلی هست. همه میدونن. یک دولت هم هست باهاش رابطه نداریم. نه ملت ها. با اون دولت هم با مردمش رابطه داریم. مردم آمریکا رو ما دعوا نداریم باهاشون. دوستیم، دوسشون داریم مثل همه ملت ها. اونا رو هم ملت مظلومی می دونیم. اینجور نیست که بگیم که اونا ملت مستکبری هستن اصلا ما همچین دیدی نداریم. یه گروه هایی هستن حاکم اند اینا کاری کردن که رابطه قطعه. با بقیه دنیا چی کار باید بکنیم؟ ما همه دوستیم که. ما وقتی میگیم دوستیم ، واقعا دوستیم صادقانه دوستیم. میگیم عدالت، برای همه می خوایم. ما عزت همه رو می خوایم. ما نمی خوایم کسی خفیف بشه. بعضیا دخالت های بیجا می کنن در سیاست خارجی. متوجه بعضیاشون نمیشن آقا این حرفی که تو می زنی آخه یه هماهنگ باید بکنی با یه جا. بله یه موقع یکسری رسانه های آزادن ، نقد می کنن. اونام البته حق ندارن به  مسئولین کشورها توهین کنن. ما قبول نداریم. یه آقا صبح چشمشو باز می کنه شروع می کنه توهین به مسئول یه کشور. ما سیاست های دولت ها رو می تونیم نقد کنیم بگیم آقا این کار شما غلطه به این دلیل. اما رهبر یه کشورو بذاریم جلو توهین کنیم بهش، این خیلی بده. این اخلاق ما نیست. نه مال انقلابه نه مال جمهوری اسلامی نه مال دولته. من اینجا صریحا بگم. یا یک حرفایی ، مثلا دو تا کشور با هم اختلاف دارن، دولت رسما اعلام کرده ما در این اختلاف بی طرفیم. و نظر ما حل عادلانه و دوستانه است. یه نفر که مسئولیت داره ، یه دفعه بیاد حرف خلافی بزنه. این حتما غلطه. هیچ جای دنیا اینطوری نیست. ما تابع یه سیستمیم همه. معنا نداره بیاد بگه. اینو حالا شما بذارید کنار. به ما گفتن نباید برید مکه. چرا نباید بریم؟ چرا ما باید غایب باشیم؟ به چه دلیل؟ عربستانه. ما دوسشون داریم، دشمن نیستیم. چرا باید دشمن باشیم؟ دشمنان اصلی میخوان دشمن باشیم. ولو ممکنه من یا اونا اشتباهاتی کرده باشیم ولی ما چه دشمنی داریم؟ ما همه رو دعوت می کنیم به دوستی. ما می خوایم دوست باشیم. ایران کی چشم داشتی داشته به دیگران؟ هیچ وقت نداشتیم ما. چرا باید چوبشو بخوریم؟ بی جهت به خاطر اظهار نظرهای غلط بعضی ها. یا بریزن یه جا بشکنن، داغون کنن. ما اینجوری نیستیم. این مال ملت ایران نیست. من به صراحت بگم. حالا هر چی میخوان به من بگن. اینا مال ملت ایران نیست. ملت ایران همینی است که دیدیم. در یه شرایطی که ثقل و تمرکز تبلیغات علیه ایران بود، بعضی دشمنان تماس گرفته بودن با خیلی از این دوستان ما که نرید. خب اومدن. این یه اتفاق بزرگی بود. یه نه بزرگ اونور گفتن. باز معناش این نیست که فردا همه معادلات جهان زیر و رو میشه ها. نه. این یه پدیده شیرین و مثبت در یه رونده. هنر ما اینه که این روند رو ببریم در مسیر خودش جلو. خب اومدن و اتفاقات خیلی جالبی افتاد. خیلی جالب. اولا همه دیدن ایران یه کشور امن آرام پیشرفته مقتدره ، همه مردم دارن زندگی می کنن. دو ، بر خلاف تبلیغات گسترده ای که ما رو یه آدمای بد اخم انحصار طلب، یهو دیدن نه. ایران اولا سعه صدر وسیعی داره، به همه احترام میذاره.  واقعا تموم مهمونها برای ما عزیز و محترم بودن. همه شون بلا استثنا. نظراتشون برای ما محترم بود. چون ما معتقد بودیم اون مدیریت مشترک رو از همین جا باید تمرین کنیم. اگر بناست یه تفاهمی بشود باید همه بحث کنیم همدیگرو قانع کنیم. خب به همه احترام گذاشتیم. فرصت دادیم همه حرف زدن. صد و چهل تا سخنرانی شده. بدون اینکه ما به کسی توصیه ای کنیم یا اخمی کنیم. حتی در مدیریت جلسه ما رعایت کردیم. اینجور نبود من بشینم بعد بدم دست وزیر خارجه. ما خیلی از کنفرانس های جهانی رفتیم. رئیس جمهور میده دست وزیر خارجه اش. ما سایرین رو مشارکت دادیم گفتیم آقا شما بیاید بشینید. بالاخره ما باید به تفاهم برسیم با هم. باید همدیگه رو درک کنیم. با هم باید کارو جلو ببریم. و الا یه نفری که نمیشه کاری کرد. در کمیسیون ها واقعا آزاد آزاد. خب این هفتصد بندی که تصویب شده بسیار مترقی است. حرف دل ملت هاست. راجع به بسیاری از مطالب عالم اظهار نظر قاطع و صریح و عادلانه است و با اجماع حاصل شده. خب من حداقل چهل تا نشست بین المللی شرکت کردم. اینطور نیستش که همه اتفاق نظر پیدا کنن. راجع به بسیاری از بندها تحفظ داده میشه آقا ما نیستیم قبول نداریم. اصلا شیرین تمام نمیشه جلسه. اینجا دیدید که من می گفتم نظری نیست، کف می زدند همه. هیچ مخالفتی نبود. با اینکه بعضی موارد رو ما احتمال میدادیم یه تحفظی داده بشه. اونام منصرف شدن گفتن ما هم قبول داریم. و باز از نکات شیرین به شما بگم، در این اجلاس همه مال خودشون می دونستن. این خیلی مهمه. ما تو اجلاسا شرکت می کنیم. همه مال خودشون نمی دونن. وقتی اجلاس پایان پیدا کرد ، وقتی من گفتم تمام، افرادی که حضور داشتن به همدیگه تبریک می گفتن. ما باید اینو حفظ کنیم. احترام به همه کرامت همه. ما باید ادبیاتمون فصل مشترک اعضا باشه. نه اینکه کوتاه بیایم از آرمان هامون. نخیر. آرمان های ما موقعی فرصت تحقق در عالم پیدا می کنند که مشارکت عمومی باشه. این هنر مدیریت و استدلال ماست که دوستا رو حفظ کنیم. خیلی از دوستی ها تجدید شد. کشورهایی که با هم دوست بودیم. مدت ها رفت و آمد نشده بود. ملاقات های بسیار خوبی شد. یعنی من خودم نزدیک چهل و چهار- پنج تا ملاقات رسمی داشتم. هر یه دونه ش کار میبره. مقدمات، تمام روابط مرور میشد. همکاران من اومده بودن نشسته بودن در محل اجلاس هر جا یه گیری بود ارجاع میدادیم می رفتن اونجا جلسه برطرف می کردن. تو روابط دو جانبه. همه با عشق و امید اومدن، با عشق و امید رفتن. روزی که می خواستن برن همه امیدوار رفتن ، با نشاط رفتن. با نشاط رفتن. این خیلی مهمه. گفتن. گفتن ما خوشحالیم و مطمئنیم که کار درستی کردیم که مدیریت جنبش رو برای سه سال دادیم دست ایران. این یه سرمایه عظیم برای ملت ایرانه. و از مهمان نوازی ملت ایران ، من لازمه واقعا اینجا بگم. خب ما اصلا هیچ مشکلی نداشتیم. خب در دنیا اجلاس ها برگزار میشه اینقدر اعتراض هست ، سر و صدا هست، مردم ناراضی میشن، مسئولین ناراضی میشن ، گره تو کارها می افته. اینجا اصلا چنین چیزی نبود. بهترین مهمان نوازی رو ملت ایران کرد. انقدر زیبا. هر کدوم از اینا رفته بودن تو شهر. مغازه ای رفتن ، تو هتل رفتن، سوار ماشین شدن ، رفتن محل تفریحی، جای زیارتی، میامدن مخصوصا پیدا می کردن یکی از ما رو می گفتن. می گفتن آقا خیلی این مردم خوبی هستن. حالا ما واقعا تو این زمینه ها، مثلا حالا امنیت برقرار کنیم و ... هزینه ای نکردیم. مردم خودشون همه کارا رو انجام دادن. اینا از برجستگی ها بود. یعنی ما حس می کردیم همه مردم حضور دارن در این سالن. حضور دارن در این اجلاس. این یه سرمایه عظیمه. یعنی یه ملت متمدن تاریخ ساز ، حضور داره. با دعاش. خیلیا دعا کردن، خیلیا آرزو کردن. خیلیا همراهی کردن. حضور داره. این یه قدرت عظیم درست کرد و منتقل شد به همه اونایی که اومده بودن. افرادی داشتیم با هم ضد بودن. کاملا مخالف. حرفاشونم زدن. اما نسبت به مدیریت اجلاس متفق بودن. خب این یه تمرین بود. یعنی نشون داد ملت ایران ظرفیت اینکه بتواند در عرصه بین المللی مدیریت کنه اینو داره. می تونه همه ملت ها رو دور هم جمع کنه. نه اینکه بر اونها حاکم بشه. در خدمت ملت ها باشه. یه تفاهم بین المللی ایجاد بکنه. به نظرم اون دشمنا از این قسمتهاش...باز بذار مثال بزنم از خود کار رسانه ای مون. خب سابقه نداشته بیست سی نقطه پخش مستقیم داشتیم ما. این یعنی اطمینان خاطر مدیریت اجلاس. خب پخش مستقیم هزاران ظرافت داره هر لحظه ش ممکنه اتفاقی بیفته مسئله ای درست کنه در سطح بین الملل. یه نفر بپره یه حرفی بزنه مشکل درست بکنه. اینقدر اعتماد به نفس در این مدیریت اجلاس بود. بیست و پنج نقطه سی نقطه مستقیم از پای پله هر لحظه تا تو اجلاس تا پشت صحنه اجلاس مستقیم داره پخش میشه. هیچ جا اینطوری نیست. بله سیصد تا شبکه دارن مستقیم پخش میکنن. کجا رو پخش می کنن؟ تو سالن رو. اما اینکه خود مدیریت تصمیم بگیره تمام زوایا رو آنلاین یعنی زنده پخش بکنه یه اعتماد به نفس ملی بسیار بالاست. که خوشبختانه مشکلی هم ما نداشتیم. خیلی خوب برگزار شد. خب این آغاز راهه. این حرفایی که می زنم معناش این نیست که مشکلات ما تو دنیا حل شده، فردا همه چی عالی میشه. نخیر. یه راه طولانی داریم. ما داریم فعلا راجع به جنبش عدم تعهد صحبت می کنیم. جنبش عدم تعهد میخواد احیا بشه. همه باید کمک بکنن. همه باید کمک بکنن. اینم اجازه بدید من بگم. من دیدم بعضیا هی می خوان بگن ما خرجی نکردیم فلانی نکردیم، یعنی چی خرج نکردیم؟ چرا نباید خرج بکنیم؟ این لوس بازی و ریاکاری رو من دوست ندارم. بالاخره یه ملتی وقتی میخواد در طراز جهانی بشینه باید هزینه ... منتها ما نباید خودمون اشرافی گری کنیم. من دیدم بعضیا گفتن آقا این ماشینا فلان... ما باید بهترین ماشینا رو برای مهمونامون داشته باشیم. اصلا ملت ایران مگه بهترین هاشو برای مهمونش نمیاره؟ بهترین ها رو برای مهمونامون باید بیاریم. چرا نباید بیاریم؟ این عزت ملت ایرانه. بله من احمدی نژاد نباید دنبال اشرافی گری باشم خود ما نباید استفاده کنیم کما اینکه نکردیم. اما برای مهمان چی؟ باید پذیرایی خوب بکنیم. مهمان اومده احترام گذاشته به ملت ایران. ببینید. اصلا معادلات بین الملل رو عوض کردن به نفع ملت ایران. نمی خوام بگم ما بهره برداری شخصی کردیم. ما واقعا دنبال بهره برداری شخصی برای ایران نبودیم. ما صادقانه گفتیم بیاید دست به دست هم بدیم دنیا رو اصلاح کنیم. این صداقتو قبول کردن. تایید کردن. خب باید به مهمونامون احترام بذاریم. مگه تو خونه مون مهمون میاد چی کار می کنیم؟ ایرانیا که تو مهمون نوازی شهره جهان اند. آقا ما ... اینا حرفای ریاکارانه است من عذر می خوام اونایی که گفتن دوستای ما هستن اما این حرفای سبک رو نباید بزنیم.

مجری: ما برنامه مون برای جنبش در سه سال آینده چیه؟ مشخصا میخوایم چی کار کنیم در زمان ریاست جنبش؟

رئیس جمهور:

ببینید اینکه جزئیات برنامه رو من الان بگم، خب اینکه درست نیست. ما ساختار ، دبیرخونه، ساختارهای پیگیری، برای بخش های گوناگون، برای اقتصاد، برای فرهنگ، برای جوانان، برای زنان برای اصلاح سازمان ملل، برای حل مشکلات درونی اعضا، همگرایی اعضا برنامه هایی تنظیم کردیم. اما هر کدوم از اینها میخواد قطعی بشه و اجرا بشه ما باید توافق رو جمع کنیم. ما اولین کاری که داریم انجام میدیم در واقع مدیریت همگرایی است. یک طراحی کردیم که چگونه نظرات رو جمع کنیم و هماهنگ... چون نمیشه هر روز صد و بیست نفرو جمع کرد که. این ظرافتی داره و انشالله از همین سفر به سازمان ملل کار عملیاتی رو ما کلید می زنیم. امیدوارم اتفاقات خوبی بیفته. باز تاکید می کنم همه خوبی ها اینجا نیست. این فرصته. یه ظرفیته برای هر صد و بیست تا. ما که الان مسئولیم با اونی که به ما رأی داده دو تامون یه فرصتیم. عنایت کنید. اصلا ما دنبال این نیستیم که مسائل جمهوری اسلامی رو تو دنیا حل کنیم. ما می گیم مسائل همه حل شه مسائل ما هم حله. این اون نگاه زیبایی است که باید تا آخر حفظ کنیم. همین اجازه بدید اشاره کنم. بودن افرادی که فشار می آوردن به ما سنگین که از این اجلاس بهره برداری موردی و خاص بکنیم. ما زیر بار نرفتیم. گفتیم این سو استفاده است. خب ما فردام می خوایم دعوت کنیم. ما یه حرفایی شعارهایی دادیم باید با عمل ما تطبیق داشته باشه. ما اصلا نمی خوایم بهره برداری به نفع یه موضع خاص خودمون بکنیم. هنر ما اینه. ما یه آرمان هایی داریم. معتقدیم اونا حقه. عدالته، کرامته، اعتلای انسانهاست ، صلح جهانیست. حالا یه جنبش عدم تعهد هم درست شده و هست فعلا هم ما موثریم اون تو. هنر ما این نیست که بیایم مثلا در موضوع هسته ای خودمون اینو کامل خرج کنیم بره. نیازی نداریم ما اصلا. هنر ما اینه که در اون آرمان های بزرگمون هرچقدر بتونیم همراهی درست کنیم. از صد و بیست  تا سی تا همراه بشه پنجاه تا همراه بشه هرچی بیشتر بهتر. یا صد و بیست تا شصت درصد مواضعشون مشابه بشه. ما برنده ایم. بیست درصد مشابه بشه، بشه صد در صد دیگه خیلی برنده ایم. اصلا دنبال حل مسئله...این که خیلی کوته بینی است. هی فشار می آوردن اینو بذارید اون تو. ما بندی بخوایم بذاریم باید توافق همه باشه. ما گفتیم احترام میذاریم به نظرات همه. شاید همین نگاه بود اینقدر شیرین کرد برای اعضا. دیدن ما هیچ تحمیلی ، نمی خوایم خودمونو از این تو در بیاریم. این نکته کلیدی است.

مجری: ارزیابی جنابعالی از تحولات منطقه چیه؟ فکر می کنید تحولات داره در مسیر درست پیش میره یا مصادره شده ؟

رئیس جمهور:

ببینید من اینو در دو سطح پاسخ میدم. یه سطح سطح بسیار کلانه. من ایمان و اعتقاد دارم تمام تحولات در مسیر کمال جامعه بشری است. در مسیر تحقق عدالت جهانی است. بالاخره این مناسبات حاکم ، مناسبات ظالمانه است. هرچقدر لق بشه به نفعه. هر چی مردم چشماشون باز بشه ، بیدار بشن به نفعه. هر چی سطح مطالبات مردم به سمت عدالت و کرامت بره بالاتر به نفعه. این یک سطحه. اما یه سطح رو زمینی است که می بینیم. ما بالاخره اگر بخوایم تحلیل درستی داشته باشیم باید یه تفکیکی ایجاد کنیم بین مطالبات مردم و کسانی که میان مدیریت می کنن اینو. مردم به نظر من همه جا خوبن. همه جا عدالت می خوان، کرامت می خوان، آزادی میخوان، احترام می خوان، پاکی میخوان، دوستی میخوان، همه جا. الا قلیل، اقلیت محض.و الا توده های مردم همینا رو میخوان و این حقشونه. حالا با چه درصدی می خوان با چه عمقی میخوان متفاوته. بستگی به بیداری و تغییرات درونی و ذهنیت ها و فرهنگ و خیلی چیزا داره. توده ها بر اساس این حرکت می کنن. اما وقتی میخواد نتیجه گیری بشه، مدیریت ها میاد وسط. لزوما مدیریت ها همون چیزی نیستن که مردم خواستن. عنایت کنید. لزوما مدیریت ها همون چیزهایی رو دنبال نمی کنن که مردم دنبال بودن. باید تفکیک کنیم. هر کدومو جداگانه تحلیل کنیم. به نظر من بعضی جاها مدیریت ها بهتر شده بعضی جاها تغییر نکرده- شعارا رو نمیگما، من جهت گیریهای اصلی و محتوا رو می گم- اینو باید تفاوت قائل بشیم. یعنی وقتی ما با توده های مردم صحبت می کنیم، یه حرفی داریم، با مدیریت ها صحبت می کنیم باید حرفمون متفاوت باشه. نه اینکه اصل حرفمون متفاوت باشه. ما همه دنبال عدالتیم اما به این باید یه چیزی بگیم به اون یه چیز دیگه بگیم. یه حرفه ها با دو تا ادبیاته. اما اگر همه رو گلوبال بزنیم بره. همینطور در هم. اونوقت در تحلیل حوادث دچار مشکل میشیم. یه کسی یه موضع میگیره یهو می بینیم اِ نباید این موضع رو می گرفت. یه کسی یه حرفی میزنه می گیم نباید می زد. چرا؟ چون ما همه رو از دم دیدیم. این اشتباه است.

مجری: درباره تحولات اروپا و آمریکا و بحران های اونام همین نظرو دارید؟

رئیس جمهور:

من فکر می کنم ببینید، یه بیداری عمومی در جامعه بشری داره اتفاق می افته. اصلا ربطی به منطقه ما و مسلمونا و غیر مسلمونا نداره. بشریت از یه نقطه عطفی داره عبور می کنه. و اونم اینه که نظم موجود در ذهنش فرو ریخته. دیگه اصالت نداره. به این باور رسیده که این نظم نمی تواند خواسته های او رو تأمین کنه. این خیلی مهمه. امیدی به مدیریت های موجود نداره. حرکت می کنه. حالا خیلی جاها ممکنه دیگرانی بیان مدیریت کنن بعد چند سال برگردونن سر جای اولش اما همه اینها تو اون پازل کلی است. یه سطح ما رو میبره بالاتر. عنایت کنید. یه فرصت تاریخی برای ماست. برای اینکه مطالبات مردم رو تبیین کنیم و ما وارد بشیم جهت بدیم. این خیلی چیز خوبیست. نمیگم ما مسلط بشیم بر مردما. خیر. من اعتقاد ندارم که کسی بر کسی سیطره داره. حتی حکومت اسلامی. سیطره نیست. جای مردم ما تصمیم نمی گیریم. این نکته کلیدی است. من جای یه جوون نباید بشینم تصمیم بگیرم. من باید راهو نشون بدم. او باید انتخاب کنه. اگر انتخاب کرد ارزش داره. بهترین اعمال و زیباترین اعمال اگه تحمیل بشه مطلقا ارزش نداره. بدترین کارها اگه تحمیل بشه، یه کسی رو بردن تو یه شکنجه گاهی به زور یه کار خلافی رو میگن بکن، انجام بده به اجبار گناهی رو مرتکب نشده. حرجی نیست. خلافی نکرده شأنش نشکسته. ببینید. مردم باید تصمیم بگیرند. توده های مردم در دنیا باید به تصمیم برسند. ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم. تغییرات بیرونی تابع تغییرات درون انسان هاست. بیرون اصالت نداره. انسان اصالت داره. این باید تغییر بکنه. خب، ما نمی خوایم سیطره پیدا کنیم. وقتی ما میگیم عدالت ، مثل شعار دموکراسی غربی نیست که اینو میذارن وسط برای تحمیل آدمای خودشون به ملتها. اگه صد در صد مردم به یکی رأی بدن اونا نخوان میگن دموکراسی نیست. ما اینو نمیگیم. ما میگیم عدالت حقیقتا می گیم عدالت. میگیم حق حتی علیه خودمون باشه باید بگیم حق. ببینید. این فرق می کنه. ما باید تبیین کنیم. الان وقت معرفیه. وقت معرفی عدالت، وقت معرفی انسانیته. وقت معرفی نگاه ما به انسانه. اصلا اساس انحراف مدیریت غربی ، تلقیش از انسانه دیگه. اونا انسانو مادی میدونن. میگن انسان باید لذت ، ثروت ، بهره مندی به هر قیمت. ما اینو نمیگیم. ما میگیم انسان عظمتش به فداکاری است به محبته به عشقه به عدالته به حق طلبی است به سوختن برای دیگرانه این انسانو بزرگ می کنه نه چاپیدن دیگران. این فرق می کنه. اونا دنبال تنازع برای بقا هستن. ما می گیم تعامل برای بقا. تعاونوا علی البر و التقوی. ببینید اصلا اساسا متضاده. این ادبیات ما امروز در دنیا مشتری پیدا کرده. باید معرفی کنیم. فطرت ها داره بیدار میشه. من معتقدم بیداری جهانی است. اصلا منحصر به منطقه ما نیست. البته به یک تعبیر همه ش اسلامی است. خدا یک دین بیشتر نفرستاده که. حضرت مسیح همونو گفته حضرت عیسی ... اصلا بذارید اینم بگم دیگه . حالا من میگم فردا ممکنه صدتا مارک هم  بزنن مثل این دو سه سال این همه مارک های عجیب غریب به ما زدن. آقا به خدا توده های مردم با هم مشکل ندارن. چرا مسلمونا با مسیحیا مشکل باید داشته باشن؟ چرا؟ او حقیقتا اگه تابع پیغمبر خدا باشه ما حقیقتا تابع پیغمبر خدا چه مشکلی با هم داریم؟ پیغمبرا مگه با هم دعوا دارن؟ حضرت مسیح اومده گفته مهربانی کنید ، محبت کنید، خدا رو بپرستید، یکتاپرست باشید، عدالت، پیامبر ما هم اوجشو گفته. چرا ما باید دعوا داشته باشیم؟ این دعوا تحمیلیه که. یه عده مدعیان تحمیل می کنن. و الا توده های مردم چرا باید دعوا داشته باشن؟ ما باید بریم به این سمت. باید نگاه ها جهانی بشه. نگاه ها از قوم و قبیله و نژاد و حتی نوع مذهب. الان ما بریم دست به یقه بشیم من بگم من سنیم تو شیعه این نیست مشکل. مشکل دنیا اینه ؟ که آمریکایی ها میخوان دامن بزنن بهش؟ یا مشکل اینه که من با او با او حتی با مسیحی با یهودی باید بایستیم بگیم عدالت باید اجرا بشه در دنیا. توحید حاکم بشه. محبت باید حاکم بشه. تَعَالَوْاْ إِلَى کَلَمَةٍ سَوَاء بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ. بیایم رو اصول با هم کار کنیم.این ادبیات الان جاذبه داره. ببینید. باید اینو گسترش بدیم. این هم در همون جهت اصلی است که من گفتم. خب یه کسی تو آمریکا بیاد بگه من عدالت می خوام، آزادی می خوام، این اسمش بیداری چیه؟ بیداری غیر اسلامیه؟ بگه من پاکی می خوام آقا. من می خوام محبت باشه به جای کینه ورزی. من می خوام ظلم بره تبعیض بره دروغ بره فریب بره انسانیت حاکم باشه. این چیه اسمش؟ ببینید. دعوا سر اسمها و قبیله ها و اینا نیست. دعوا سر اصل حقیقت انسانی است. اینو ما باید ترویج کنیم در دنیا. به نظرم این داره بیدار میشه. این داره بیدار میشه. و ما باید اینو تقویت کنیم.

چهارده شهریور هزار و سیصد و نود و یک